مهر از دیدگاه من از وقتی که بچه ای بیش نبودم...ماه تلاش..کار و ترقی محسوب میشد.

با شروع مهر خون تازه ای در رگهام جاری می شد و همیشه به این فکر میکردم که امسال هم باید تلاش کنم تا یکی از بهترین دانش آموزان مدرسمون بشم و با این تفکر بزرگ شدم و همیشه تلاش کردم و به یاد ندارم که با شروع مهر رنگ غصه و ناراحتی بر چهره ام بشینه تا سال اول رزیدنتی که داشتم بال در می آوردم که در یکی از رشته های مورد علاقه ام پذیرفته شده ام ولی مهز پارسال جهنمی ترین مهر ماهی بود که داشتم و دیگه میخواستم قید همه چیو بزنم و به فکر فرو رفتم که واقعا چه احمقانه مهر ماه های فراوانی رو پشت سر کذاشتم تا به این مهر جهنمی رسیدم!!!!

ولی امسال که وقت کردم باز به مهر ماه بچگی های خودم بنگرم میبینم که باز هم مهر از نظر من زیباست و دوباره آتش تلاش فراوون رو در من زنده میکنه.......تلاشی برای کسب دانش و توانایی های بیشتر ...... تلاش برای بهتر شدن و کشف رازهای طبیعت........تلاش برای......باید از الان برای بورد تلاش کرد.  

۲ شب پشت سر هم کشیک بودم و جالب ترین و نادر ترین موردی که داشتیم ۱ خانوم ۴۸ ساله با آدنوم پاراتیرویید بود که در حین عمل جواب فروزن دال بر هیپرپلازی پاراتیرویید (بر خلاف جواب اسکن سستامیبی!!)بود که استادمون مجبور به انجام توتال تیروییدکتومی و پاراتیروییدکتومی کرد و مقداری از غده هم در عضله دلتویید کاشته شد.

عمل بیمار بدون عارضه خاصی به پایان رسید ولی در بخش دچار آنفارکت قلبی شد که بعد تلاش بسیار برگشت ولی در حال حاضر دچار کاهش سطح هوشیاری شده که دلیل موجهی نمی شه براش پیدا کرد!!!

اورژانسم فقط ۱۰ تا بیمار داشت که زیاد هم بد حال نبودند و چاقو خورده هاش هم سر حال بودند!!!!!

 فقط ۱ اتاق عملی داشتیم که اونهم با ترس و لرز بردیم ولی خیلی جالب بود که آپاندیسیت پرفوره در اومد!!!علیرغم اینکه علایم رنال کولیکو داشت و سنشم هم به آپاندیسیت نمی خورد ....فقط با لکوسیتوز مشکوک ۲۰۰۰۰ با نوتروفیل ۸۴٪ و تندرنس واضح ناحیه مک برنی ولی سونوگرافی نرمال دستور باز شدن داده شد که چون بیمار ادیکت بود و روزی ۵۰۰ میلی گرم ترامادول میخورد علایم شدیدی پیدا نکرده بود!!!

وقتی شکم با برش مک برنی باز شد در کمال تعجب دیدیم که شکم پر از ذرات مدفوعی و مایع است و آپاندیس بیمار پرفوره است!!

جالب بود که بیمار سر حال تر از یک کامپلیکیشن آپاندیسیت بود. و جالب تر سونو گرافیه نرمال اکثر این بیمار هاست که به نظر من بر خلاف نوشته شوارتز که میگه ۵۵ تا ۹۶٪در تشخیص آپاندیسیت حساسیت داره.......حساسیتش فقط در حد ۲٪ هستش!!  

این هفته دیگه رشت نمیتونم برم......۲ روز پنج شنبه و جمعه کشیکم.

امروز وقت کردم کمی درس بخونم و  کتاب عصیان فروغ را هم ورق میزدم!!!

شعر زندگیشو از دوران نوجوانیم دوست داشتم و دارم.

آه ای زندگی منم که هنوز

با همه پوچی از تو لبریزم

نه به فکرم که رشته پاره کنم

نه بر آنم که از تو بگریزم

                                                 همه ذرات جسم خاکی من

                                                  از تو٬ ای شعر گرم٬ در سوزند

                                                   آسمانهای صاف را مانند

                                                    که لبالب ز باده روزند

با هزاران جوانه می خواند

بوته نسترن سرود تو را

هر نسیمی که می وزد در باغ

میرساند به او درود تو را

                                                 من تو را در تو جستجو کردم

                                                  نه در آن خوابهای رویایی

                                                  در دو دست تو سخت کاویدم

                                                   پر شدم٬ پر شدم٬ ز زیبایی

پر شدم از ترانه های سیاه

پر شدم از ترانه های سپید

از هزاران شراره های نیاز

از هزاران جرقه های امید

                                                 حیف از آن روزها که من با خشم

                                                  بتو چون دشمنی نظر کردم

                                                   پوچ پنداشتم فریب تو را

                                                   زتو ماندم٬تو را هدر کردم

غافل از آنکه تو بجائی و من

همچو آبی روان که در گذرم

گمشده در غبار شوم زوال

ره تاریک مرگ می سپرم

                                                   آه٬ ای زندگی من آینه ام

                                                    از تو چشمم پر از نگاه شود

                                                    ورنه گر مرگ بنگرد در من

                                                    روی آئینه ام سیاه شود

عاشقم٬عاشق ستاره صبح

عاشق ابرهای سرگردان

عاشق روزهای بارانی

عاشق هرچه نام توست بر آن

                                                 میمکم با وجود تشنه خویش

                                                 خون سوزان لحظه های تو را

                                                   آنچنان از تو کام می گیرم

                                                   تا به خشم آورم خدای ترا!!

                                                 "فروغ فرخ زاد"

خدایا شکرت.....ترا سپاس گذارم به خاطر تمام توجه و الطافی که به من داشتی.عاشقانه ستایشت میکنم....همیشه و همه جا.

فیلمی سرشار از احساسات و عشق.

این فیلم به خوبی نشون میده که عشق چقدر میتونه قدرتمند باشه و چطور میتونه دو انسانی که تا پیش از این با هم غریبه بودن رو در کنار یکدیگه نگه داره و حتی مرگ هم نتونه اونها رو جدا کنه ....چنانچه در فیلم هم آلی و نوا با هم به استقبال مرگ میرند و با هم میمیرند!

به نظر من عشق رو فقط اونهایی میتونن کاملا تجربه کنند که دریجه های قلبشون باز باشه و در یک جمله پاک باشند...تنها در این زمانه که عشق به راحتی میتونه تموم قلب انسان رو پر کنه و شور زندگی را با تمام وجود و با تک تک سلولهات لمس کنی.

از دیدنش لذت بردم.

۱.آقای ۵۰ ساله که بدلیل علایم انسداد مشاوره جراحی داده شد که ۱ساعت بعد ویزیت علایم انسداد بر طرف شد ولی هم چنان یافته های گرافی سریال بیمار حاوی شواهد انسداد مکانیکال شدید بود که ابتدا اتند جراحی دستور انتقال اورژانسی بیمار رو به اتاق عمل داد ولی بعد نظرش تغییر کرد وبیمار در بخش ماند تا اینکه شب علایم دلیریوم و اختلالات الکترولیتی پیدا کرد و در سی تی اسکنی که صبح امروز برای وی انجام شد انواژیناسیون پیدا شد و این کیس از مواردی بود که جراح میموند باید شکم بیمارو باز میکرد یا نه چون فقط یافته های گرافی مونده بود ولی شکم نرم بود و کار میکرد و فاقد هرگونه تندرنسی بود!!!!

۲ تا از عکساش اینا هستن:

۲.آقای ۷۰ ساله با شواهد کلانژیت که به اتاق عمل منتقل شد و براش تی تیوب گذاشته شد.

۳.آقای ۲۵ ساله مشاوره از بخش نوروسرجری که به دلیل شکم حاد که علایمش از ۳ روز قبل!!!شروع شده بود مشاوره شده بود که باز شد و پپتیک اولسر پرفوره واقع در قسمت اول دئودنوم بود که با اجازه ارشد خودم عملش کردم که خیلی به اینجانب چسبید.....

فردا امتحان دارم و یک صفحه هم نخوندم....البته چرا دروغ؟؟؟؟فقط یک پنج شش صفحه ای خوندم.

صیح روز جمعه است......گویا هر چقدر هم خسته باشم بدنم بعد یک سال جوری تنظیم شده که باید حتی اکه تعطیل هم هستم ساعت ۷ صبح بیدار بشم!!!در حالیکه یادم نمی یاد که تا قبل از این یک سال حتی مواردی که درسم مونده بود و حتی در ماه های آخر آمادگی برای امتحان دستیاری که کتابخونه میرفتم زودتر از ۸:۳۰ صبح بیدار میشدم!!

به هر حال امروز ۷ صبح از خواب بیدار شدم و گوش به صدای باران سپردم.......صدایی که منو به دوران زیبای کودکیم میبره.وقتی قطره های باران به سقف های سفالی خونمون میخورد و بوی خاکی که از پنجره نیمه باز خونمون می اومد تو خونه.......من عاشق بوی خاک باران خورده شمال هستم که ناخودآگاه یاد این شعر کتاب کلاس چهارم دبستانم میافتم:

باز باران با ترانه.........با گوهر های فراوان.......میزند بر بام خانه.......

خدایا ازتو به خاطر تمام زیبایی هایی که در زندگیم به من عطا کردی و از همه بالاتر اینکه قدرت لمس این زیبایی ها رو به من دادی سپاسگذارم.تو بزرگ تر از آنی که وصف شوی.

دیشب با خانوم دکتری آشنا شدم که حرفاش باعث شد باز هم اشک در چشمام جمع بشه و به حال مردم مملکت خودم باز هم تاسف بخورم.

وقتی اتاف عمل بودم دیدم خانوم دکتری که فکر میکردم اینترن جراحی اعصابه(در جالیکه جراحی اعصاب تا قبل از این اینترن نمی گرفت!!و همین باعث تعجب من شد.)برام مشاوره آورد....که وقتی باهاش بیشتر صحبت کردم دیدم رزیدنت جدید جراحی اعصابه..کلی خوشحال شدم و باهاش شروع به حرف زدن کردم که تازه متوجه شدم در شرف تغییر رشته به رشته داخلیه!!!!قلبم گرفت....

ازش علت این کارشو پرسیدم.......شروع کرد در حالیکه ناراحتیو از عمق چشماش میخوندم.

گفت من استریت بودم و جراحی اعصابو خیلی دوست دارم و بلافاصله هم قبول شدم ولی وقتی رزیدنتیمو از ۳ ماه قبل شروع کردم برخورد بدی نبود که ندیده باشم و جرف بدی بودکه نشنیده باشم فقط به خاطر زن بودنم هستش که علنا به من میگن تو غلط کردی ۱ رشته مردونه رو انتخاب کردی و این گفته ها فقط از طرف ارشد ها نیست بلکه اتند ها این حرفا رو مستقیما به من میزنند و منو هنگامی که دارن مطلبی رو توضیح میدن از اتاق میندازن بیرون و میکن اینجا جای جنس تو نیست و گورتو گم کن!!!

با خودم فکر کردم در حالیکه در کشوری مثل انگلستان که بهترین جراح اعصابش ۱ زنه ایرانیه....چطور متخصصین جراحی اعصاب ما این جراتو به خودشون میدن که نگذارن ۱ استعداد فقط به واسطه زن بودنش از ادامه مسیر باز بمونه؟؟؟!!!!در حالیکه من میبینم مردهای هم گروهیش حتی از اون هم خنگ تر و کم توان ترند!!!

من این حرفا رو بهش گفتم تا شاید نظرشو تغییر بدم ولی فکر کنم اونا کار خودشونو کردن.

من برای جو مرد سالازی که هنور هم در مملکت ما حکم فرمایی میکنه متاسفم!۱در حالیکه درکشورهای توسعه یافته که در علم و دانش چندین قدم هم از ما جلوترن این مسخره بازی ها دیده نمیشه!!! 

۱ مقاله فوق تخصصی برام انخاب کرده بودند....ولی وقتی خوب ارائه داده شد تو کفش موندند!!!

مقالم مربوط به جراحی پلاستیک بود تحت عنوان برست کانستراکشن.

خودم کیف کردم.

از موارد جالبی که اون شب دیدم خانومی بود که با درد در ناحیه آپاندیس اومده بود و آلوارادوی ۱۰ داشت یعنی تشخیص آپاندیسیت براش قطعی بود....بردیمش اتاق عمل....اگرچه یکی از آقایون هم دوره ایم که اون شب هم با من کشیک بود ار من خواست که اون آپاندیس رو اون بره و من ادش باشم..چون میگفت که آپاندکتومی کمتری نسبت به من کرده...خلاصه قبول کردم و شروع کردیم و ارشد هم اومد!!!

یک برش مک برنی کوچیک دادیم...بیمار خیلی چاق بود ولی ارشد اصرار داشت که برش کوچیکتر باشه.

دستمونو داخل شکم کردیم که آپاندیسو در بیاریم ولی خبری از آپاندیس نبود!!!

برشو بزرگتر کردیم.ارشد دستکشو گان پوشید و شدوع به گشتن کرد!!!نخیر نبود!!!

ارشد آژیته شد و شروع به بدو بیراه گفتن به آسمونو زمین کرد.سکوم رو بیرون کشید و در نهایت تعجب دید پرفوره هستش و فهمیدیم عملمون دیگه ۱ عمل نیم ساعته نیست و رفت برای ۶ ساعت و ما هم تازه از یک عمل نفرکتومی و اسپلنکتومی ۴ ساعته خلاص شده بودیم که اتوبوس از روش گذشته بود فقسه سینه شناور هم داشت!!!

خلاصه فهمیدیم بیمار کانسر کولونی داشته که سکوم رو پرفوره کرده ومجبور به انجام رایت همی کوکلکتومی در یک خانوم ۳۵ ساله شدیم!!!حالا ما موندیم و همراهان بیماری که بهشون گفته بودیم بیمارتون آپاندیسته!!!

ار اتاق عمل بیرون اومدیم ساعت ۶ صبح بود و وقت راند صبحگاهی...شانس آوردیم که ۵ شنبه نود و ما هم ۴۸ ساعته کشیک نبودیم.

وقتی وارد پاویون شدم و از جلوی تک تک اتاقاش رد میشدم.....خاطرات نه چندان زیبای اون زمان هم زنده میشد......(یک سال پیش)

یادمه تعداد خانوم های رشته جراحی این بیمارستان در اون زمان فقط ۲ نفر بود.......یکی من که سال یکم رو داشتم شروع میکردم و خانم دیگر رزیدنت سال ۳ بود و پاویون فقط و فقط یک اتاق داشت که خانوم دکتر ارشد ما اون اتاق رو مقر فرماندهی خودش قرار داده بود و درشو فقل میکرد.

من مونده بودم که صبح ها که وارد بیمارستان میشم روپوشمو کجا عوض کنم......که باز این در مقایسه با شب های کشیکم که هیچ جایی برای سکنی گزیدنم وجود نداشت.....چیزی نبود.

اون خیلی راحت منو از اتاقش انداخت بیرون و به رزیدنت های زیر دستش که سال دومی بودند هم سپرد که معنی ندارد رزیدنت سال یک اصلا پایش را داخل پاویون بگذارد چه برسد به آنکه استراحت کند!!!!

اشک در چشمام جمع میشه وقتی این خاطرات و برخورد بدشونو به ویژه اهانت هایی که از طرف یک هم جنس به من جلوی اون همه مرد میشد رو به خاطر میارم!!من معمولا خاطرات بدو فراموش میکنم ولی اینا اینقدر بد بودند که حالا که مجددا پامو تو این بیمارستان گذاشتم برام زنده شد. 

و نه تنها از اتاق محروم بودم بلکه رزیدنت سال ۲ حتی اجازه نمیداد برم و از دفتر ریاست درخواست محلی برای آرامشم کنم!!!

بالاخره بعد دو ماه درست در موقعیتی که بریده بودم و قصد انصراف داشتم....نمازخونه پاویونو برام خالی کردند(بازم خدا به دادم رسید).......ولی چی بگم از اونجا که حتی یک پنجره هم نداشت و بعد یک ماه از موندن من در اونجا در شب های کشیک یک در میان.....من دچار سرفه های مزمن شدم چون در اون اتاق در ساعاتی که من نبودم باید فقل میشد و اتاق هم بدون پنجره و تهویه مناسب بود و ریاست بیمارستان بعد گذشت ۴ ماه از شروع دوره ام حتی ۱ دفعه هم به صدای اعتراضم توجه نکرد و جالب تر اینکه ترفیع هم گرفت!!!!!!!!!! 

دیروز وقتی از جلوی اون اتاق که حالا متروکه شده رد میشدم با خودم فکر کردم که چقدر سختی کشیدم و دم نزدم.........در حالیکه خانوم دکتر هایی که به جای من به این بیمارستان آمده بودند هم اینک در شرف انصراف هستند(در سال ۲)و یکی از اونها همین امروز درست در هنگام ورود به سال دویی انصراف قطعی داد و منو پیش از پیش با رفتنش غمگین کرد!!

اینجور وقتا برای کسانی که این همه باعث ناراحتی و اضطراب ما شدند احساس انزجار و تاسف میکنم و دلم براشون بد ترین ها رو میخواد ولی یاد این حرف مادرم میافتم که میگه مریم هیچ وقت بد کسی رو نخواه و فقط اونا رو به خدا واگذار کن که اون خودش عالم و داناست ومیدونه چه شکلی با اونها برخورد کنه.

باری اگر روزی کسی از من بپرسد

"چندی که روی زمین بودی چه کردی؟"

من می گشایم...پیش رویش دفترم را

گریان و خندان بر می افرازم سرم را

آنگاه می گویم:که بذری نو فشانده است.

تا بشکفد....تا بر دهد بسیار مانده است.

در زیر این نیلی سپهر بی کرانه

چندان که یارا داشتم...در هر ترانه

نام بلند عشق را تکرار کردم

با این صدای خسته...شاید خفته ای را

در چارسوی این جهان بیدار کردم

من مهربانی را ستودم

من با بدی پیکار کردم

"پژمردن یک شاخه گل"را رنج بردم

"مرگ قناری در قفس"را غصه خوردم

وز غصه مردم....شبی صد بار مردم.

شرمنده از خود نیستم گر مسیحا

آنجا که فریاد از جگر باید کشیدن

من با صبوری بر جگر دندان فشردم!!

اما اگر پیکار با نابخردان را

شمشیر باید میگرفتم

بر من نگیری.....من به راه مهر رفتم.

در چشم من شمشیر در مشت...

یعنی کسی را می توان کشت!!

در راه باریکی که از آن می گذشتیم

تاریکی بی دانشی بیداد میکرد!!

ابمان به انسان شب چراغ راه من بود!

شمشیر دست اهرمن بود!

تنها سلاح من در این میدان سخن بود!

شعرم اگر در خاطری آتش نیفروخت

اما دلم چون چوب تر از هر دو سر سوخت

برگی از این دفتر بخوان شاید بگویی

آیا از این می تواند بیشتر سوخت؟!

شب هایی بی پایان نخفتم

پیغام انسان را به انسان باز گفتم

حرفم نسیمی از دیار آشتی بود

در خارزار دشمنی ها

شاید که توفانی گران بایست می بود

تا بر کند بنیان این اهریمنی ها

پیران پیش از من نصیحت وار گفتند:

".........دیرست.....دیرست.

تاریکی روح زمین را

نیروی صد چون ما....ندایی در کویر است!

نوحی دیگر می باید و توفان دیگر"

"دنیای دیگر ساخت باید

وز نو در آن انسان دیگر"!!!

اما هنوز این مرد تنهای شکیبا

با کوله بار شوق خود ره میسپارد

تا از دل تیرگی نوری بر آرد

در هر کناری شمع شعری می گذارد

اعجاز انسان را هنوز امید دارد!!!!

دو روز پیش که رشت بودم داشتم وسایل داخل کمدم رو بالا پایین میکردم تا بلکه دستی به سرو روی اتاقم بکشم که با دست نوشته خودم رو یک برگه کاغذ روبرو شدم......داشتم مینداختمش دور که یکهو دیدم شعریه از فریدون مشیری......با دقت خوندمش و یادم اومد که چرا اونو در ۲ سال پیش روی اون برگه نوشته بودم..........وکلی خاطرات تلخ و شیرینو برام زنده کرد!!!!