ببینیدو دل مبندید

چشم بیندازیدو دل مبازید

که دیر یا زود..........

باید گذاشت و گذشت.

حضرت علی"ع"

که به ماسوا فکندی همه سایه هما را........

باز هم شبهای قدر..........باز هم دعای جوشن کبیر....باز هم قرآن به سر گرفتن وشبهای مناجات ونزدیکی بیشتر به خالق هستی......کسانی که فقط ۱ بار آن را از صمیم قلب تجربه کرده باشند هیچ وقت این لذت رو فراموش نخواهند کرد.

شبهای شهادت مظلومانه مولایمان علی...........

وای که چقدر خوب بودن سخته یا علی و تو چطور اینگونه خوب بودی و خوب ماندی؟؟

در این شبها ازت صبر بیشتر و توانایی بیشتر برای کمک به بندگانت بدون چشمدامت به نکته خاص و تداوم خوشبختی ام را میطلبم.

۳۰ سال به سرعت گذشت..............و من اصلا گذر زمانو نفهمیدم.......به ویژه ۲۰ تا ۳۰ سالگیمو!!!

دوران کودکیم سرشار از خاطرات شیرینیه که هر وقت بیکار میشم تنها با فکر کردن بهشون لبخند رضایت بر لبانم نقش میبنده....

پدر بزرگ و مادر بزرگی مهربان که در کنار پدر و مادرت زندگی دوران کودکی و نوجوانیتو هر روز از روز دیگر شیرین تر و زیباتر میکردن....

دوران جوانیم هم که در حال گذر از اون و ورود به مرحله میانسالی هستم خوب بود و من به اکثر آرزوهایی که داشتم رسیدم و فقط یک سال اخیر زندگیم با ورود به رشته جراحی سخت بود که به گمانم از تمام اون سختی ها فقط خاطرات خوبش میمونه.

همیشه این سالروز در زندگیم شروع کننده دوره جدیدی در زندگیم بوده.........مثل جشن فارغ التحصیلی...شروع دوره رزیدنتی........اتمام کشیک های سال یکیت و یا شروع کشیک های سال یکی و هم چنین تغییر بیمارستانت و در دوران کودکی کوچ خانوادت از شهر خاطرات کودکیت یعنی تهران به رشت و............

شاید هم علت شروع تمام این مراحل زندگیم در این تاریخ قرار گیری ۲۸ شهریور در انتهای هر سال کاریه!!!

به هر حال با شروع هر سال از زندگیم به خودم ۱ قول مبدم و سعی میکنم خواستمو در اون سال عملی کنم و به قولم وفادار بمونم.........و امروز هم به خودم قولی دادم که باید به اون پایبند باشم.

خسته شدم........

کشیکامو با اورژانس تموم کردم و تا ۵ صبح بیدار بودم برای ۱ کات شریانی که همراهاش معتقد بودند اگه پای بیمارشون آمپوته بشه من و تمام بیمارستان و برگه رضایتو به آتیش میکشند!!!!!

این هم از نظام درمانی ایران که هیچ قانونیش از پزشک جمایت نمی کنه و همین هم باعث میشه که پزشکا هر چه بیشتر بیمار ها رو به هم پاس بدن تا از آسیب های احتمالی ایمن باشند!!

یکی از بهترین دوستام وقتی دیشب شیفت بوده...دچار درد شدید شکم میشه و صبح وقتی شکمشو دست زدم دیدم بعله آپاندیسیته!!!!!

و تا نزدیکی های شب تمام فکرو ذکرم اون بود که نکنه مشکلی براش پیش بیاد........اون یک انسان و یک دوست خوبه.....دوسش دارم......

خلاصه این از ماجرای دوست عزیزمان.

در راه برگشت خونه در ساعت ۹ شب توی اتوبان همت بودم با سرعت ۱۲۰ کیلومتر که احساس کردم صداهای عجیب غریب از ماشین بلند شده و علاوه بر بوق های ممتد ماشین های دورو برم.........لذا ازلاین سرعت خارج شدم و خودمو به لاین اول رسوندم........وای .........وقتی لاستیک سوخته و تیکه پاره شده رو دیدم ۱۰۰۰ بار خدا رو شکر کردم.......به قول یکی از دوستان ببین چه کار خوبی کرده بودی که خدا اینقدر بهت رحم کرد!!!!!

 شانس آوردم پلیسو دیدم و برام نگه داشت و لاستیکو موقت درست کرد تا منو به خونه برسونه.

بعدش هم که رسیدم خونه دیدم به به کلید خونه رو در بیمارستان جا گذاشتم..قیافم دیدنی بود!!!

فردا از لاستیک سوختم یک عکس میذارم..........امشب دیگه حسش نیست!!!!

بیمارستانی که آمورشی تربود و جوی آرام تر و مودبانه تر به مدد ارشد های بهترش داشت.....(به قول هم دوره ای هامون در بیمارستان ر وقتی اومده بودید اینجا اینقدر آژیته بودین که همه جا رو به آتیش میکشیدین!!!)

دوستان خوبی در این بیمارستان پیدا کردم چنانچه در بیمارستان اولمون هم پیدا کرده بودم با این تفاوت که اینجا وقت و حوصله اینو داشتم که حداقل یک گپ کوتاه باهاشون بزنم ولی بیمارستانی که ۶ ماه اول ورودمون اونجا بودبم با اینکه بیمارستان به قول معروف رست تری بود نمیذاشتن نفس بکشیم به ویژه من که یک دختر در اون بیمارستان(ف) بودم و یکی از ارشدهای اونحا که برای خودش یک گنده لات بود به قدری اذیتم کرد که گاهی میخواستم پا روی تمام آرزوهام بذارم و انصراق بدم(اون به خودش اجازه میداد هر گونه توهینی به من بکنه!!!!).معتقد بود دختر ها هیچ چی نیستن و فقط به درد آشپز خونه میخورند!!!

من تحملش میکردم......اون حتی عمل های ساده رو هم به من نمی داد!!!!

خلاصه اینکه ما دوباره داریم همون جا بر میگردیم ولی من علیرغم تمام اون آزارها در کمال تعجب خوشحالم(البته یک دلیلش هم اینه که اون گنده لاته برنامه روتیشنش تا آخر دوره جراحی عمومی بر خلاف من شده و دیگه ریختشو نمیبینم)..........اونجا رو دوست دارم شاید جون رزیدنتیمو که شروع آن یکی از بزرگترین آرزوهام بود در اون مرکز بود.......حتی در این ۶ ماه دوم سال گاهی اینقدر دلم برای اونجا تنگ میشد که با ماشین میرفتم دور ساختمونش میچرخیدم و چندین دقیقه به در ورودیش و طبقه سومش که بخش جراحی بود خیره میشدم و به ساعت ۴:۳۰ صبح هایی فکر میکردم که باید بیمارستان می بودم!!!!!

ولی حالا به این حرف پدرم میرسم که همیشه میگه سختی ها فراموش میشه و توفقط باید از کنارشون بگذری بدون اینکه خودتو در گیر کنی.....اون مثل همیشه راست میگه.

اگرچه وقتی میرفتم اونجا صبح جمعه بود و من کشیکی ۴۸ ساعته رو پشت سر گذاشته بودم!!!

دختر بیچاره که با این اخلاق های دکتر آشنایی کافی نداشت کلی دلخور شده بودو گریه کرده بود ولی مصمم بود که انصراف رو حتما بده تا اینکه زدو دیروز درمانگاه گوارش وزیر بهداشت در مجاورت درمانگاه جراحی تشکیل شد(هفته ای ۱ بار وزیر برای ویزیت هاش میاد بیمارستان ما و درمانگاه رو هم کاور میکنه)..........و وزیر وقتی در خواست اونو دید بدون معطلی موافقت کرد و ۲ تا راه پیش پاش گذاشت یا تغییر رشته و یا انصراف بدون محرومیت!!!!!

واین جمله معروف در ذهنم تداعی شد که "دست بالای دست بسیار است".

خانم دکتر ما داشت بال در میاورد و خوشحال بود که از اینچنین محیط وحشتناکی داره در میره!!تا شب که تو پاویون با من کشیک بود داشت ۱ جوری شادیشو ابراز میکرد........اگرچه به نظر من اون در مقابل سختی ها کم آورده بود ولی به روش نیاوردم و در شادیش سهیم شدم....

تا به خودم میومدم ۱ یا ۲ مشاوره اورژانس تو دستام بود...حتی به افطار هم نرسیدم.....

فقط ۶ تا شالدون و ۷ تا کت دان داشتم......و آخریش هم ۱ مشاوره مزخرف در ارتباط با ۱ ضایعه پوستی در ۱ بیمار دیابتی بود که ساعت ۳ صبح به دستم رسید که اصلا ربطی به گروه جراحی نداشت........

حسابی کفری شده بودم ورزیدنت سال پایینی من هم که از این سهمیه مدیران بود وحال تکون خوردن نداشت هم در پاویون خواب بودند وحتی این زحمت رو به خودشون ندادن که تشریف بیارند و ۱ چست تیوب گذاری یاد بگیرند!!!!!

اگرچه من هم صبح هنگام از خجالتشون در اومدم!!!

جالب ترین مریض دیشبم یک هماتوم غلاف رکتوس بود که هموگلوبولین ۳ داشت!!!!!!

غرور....دروغ و عشق.

انسان با غرور می تازد........

با دروغ می بازد و

با عشق میمیرد.

(دکتر شریعتی)

و از افطاری هایی که مادرم درست میکنه لذت میبرم مثل شامی...آش شله قلمکار...فرنی هایی که با برنج های ساییده شده درست میکنه لذت می برم.

دیشب بارون بود و بوی خاک بارون خورده آدمو مست خودش میکرد.

هر کی به ۱ وسیله ای میخواست فیلد عمل رو روشن کنه!!یکی با نور موبایلش و دیگری با چراغ قوه........

خیلی جالب بود.........با خودم داشتم فکر میکردم که واقعا جهان سوم هستیم.......وقتی در تهران پایتخت ایران باشی و در یکی از بزرگترین بیمارستان های ایران کار کنی و نتونی ساده ترین امکاناتو داشته باشی!!!!بیچاره بیمار.

اون از معدود انسان هایی است که دید عمقی وبرداشت زیبایی از زندگی داره و وقتی من در اوج عصبانیت از زمین و آسمان در شبهای کشیکم هستم بی درنگ به بخش جراحی ۲ و پیش اون میرم تا آرومم کنه.

شعر زیر از سروده های این دوست و همراه خوبم هستش که از سایتی که گفته ها و نوشته هاشو گاهی در اون پیدا میکنم برداشتم .(با اجازه از اون و سایت http://www.23da.com// در وبلاگم درجش میکنم).

دل قوی دار

نازنین گر سخنم گوش کنی
شاید این غصه فراموش کنی

زندگی بال و پرش رنگین است
رنگهایش سبک و سنگین است

گاه نیرنگ و صبوری و عذاب
گاه برکام و چه سان لذت ناب

کاش ای دوست که صادق باشیم
پیرو عقل و حقایق باشیم

چه اگر تلخ و چه شیرین باشد
بهتر آن است بلورین باشد

صاف و شفاف چو آینه و آب
نه دغل باز چو نیرنگ سراب

غم اگر ساده و بی آلایش
به از آن عیش دمادم با غش

مرد را درد و صبوری باید
تا که معبود دری بگشاید

روزی از راه رسد تا نگهت
روی بردارد از این روز غمت

در پی ساز خوش آهنگ رود
نغمه نی ز دل تنگ رود

باز اندیشۀ پرواز کند
پیش دلداده خود ناز کند

شب به یادش همه مهتاب شود
آن دل تنگ چه بی تاب شود

دست در دست کمان ابرویی
بهر هر درد شود دارویی

گر نگاهی تو در آن روز کنی
خاطری جانب دیروز کنی

خنده ای برلب تو بنشیند
درد یک جا زدلت برچیند

دور تا دور خودت را بنگر
دور کن اشک از آن دیده تر

زندگی شادی و غم دارد و آه
باید آموخت همه طرز نگاه

دل قوی دار که در شهر بقا
برهمه سست دلان گشته جفا

تابلو گر همه رنگی باشد
دیدنش حس قشنگی باشد

روزها گر همه اش شاد و به کام
تار گردد دلت از عیش مدام

صبح از پشت شب تیره خوش است
خیره برنور شدن ، دیده کُش است

نازنین این همه حرف من است
که چنین بوده و از روز الست

هیچ شب نیست که پایان نشود
مرد آن به که هراسان نشود

(پرستار ِشب)

وقتی دیدمشون به ویژه خانوماشونو با خودم عهد بستم اذیتشون نکنم و سعی میکنم به این عهدم وفادار بمونم.

امروز پدرم بر میگرده رشت.........اسباب کشیم کلی اذیتش کرد. 

از این خبر بی نهایت شاد شدم و به خودم بالیدم که هنور هم قهرمانی مثل ساعی داریم که میتونه برای ایران افتخار بیافرینه......و متاسف شدم که تماشای بازیشو از دست دادم چون اون همیشه شجاعانه مبارزه میکنه و غیرت و میهن دوستی در وجودش کاملا حس میشه.

پیروزیشو بهش تبریک میگم و آرزومند موفقیت های بیشترش هستم.

روز پزشک مبارک.

باز هم روز پزشک....

و چه مظلومانه مثل سالهای گذشته این روز رو در دلهامون و بی صدا جشن گرفتیم.

شب قبل از این روز کشیک بودم و تا صبح داشتم تو اتاق عمل جون میکندم و پرده آخرش هم ورود بیماری به بیمارستان با پارگی شریان آگزیلاری بود که تا ۲ بعد از ظهر روز جمعه(که مثلا روز تعطیله)....منو تو بیمارستان میخکوب کرد.

امروز اسباب کشی دارم.......هنوز هم که هنوز ه دانشجو هستم و وابسته به پدر!!!!!